Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

28η Οκτωβρίου - Ήρθαν








 Κύριο θέμα του κειμένου οι διάφορες καταστάσεις που αντιμετώπιζε ο ελληνικός λαός κατά την περίοδο της Κατοχής, η συμπεριφορά των κατοχικών δυνάμεων, το πρόβλημα της πείνας, μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού.

Ερώτηση για το σπίτι
Πώς αντιμετώπιζαν τους Έλληνες στρατιώτες που είχαν γυρίσει από την Αλβανία ο απλός κόσμος και πώς οι Ιταλοί στρατιώτες;

Κ α λ η μ έ ρ α ! ! !





Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΝΑΕΙ ΟΤΑΝ ΨΗΛΩΝΕΙ



Θέλει κόπο η αγάπη

      Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει       
(Μουσική Θέμης Καραμουρατίδης, Στίχοι Γεράσιμος Ευαγγελάτος,  ερμηνεία Νατάσα Μποφίλιου  από τον δίσκο Οι μέρες του φωτός)

Από μικροί μαθαίνουμε να χάνουμε, η απώλεια θα μπορούσε να `ναι κούνια μας
δεν μπορείς να τα ’χεις όλα, πρώτη φράση που μαθαίνουμε...
από μικροί πρέπει να μοιραζόμαστε τα γλυκά και τα παιχνίδια με τ’ αδέρφια μας,
μάθε πλέον να μοιράζεσαι, έτσι δίνουμε ό,τι παίρνουμε...
Και τα χρόνια περνάνε και ό,τι τρώμε κερνάμε,
δίνουμε ό,τι αποκτάμε, ώσπου κάτι τελειώνει...
Και οι άνθρωποι φεύγουν και εμείς δεν αντιδράμε,
μάθαμε να ξεχνάμε και να μένουμε μόνοι...
Μα η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει, να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά
η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει πάντα...
η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει, να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά
η καρδιά πονάει πάντα όταν ψηλώνει πάντα...

Ερμηνευτικά σχόλια

Από μικροί: το τραγούδι μας δίνει μία πολύ ενδιαφέρουσα οπτική της αγάπης. Μαθήματα αγάπης παίρνουμε από την παιδική μας ηλικία. Πρώτο μάθημα η απώλεια: της αποκλειστικότητας της μητέρας μας, την οποία μοιραζόμαστε με τα αδέρφια μας. Απώλεια της δυνατότητας να τα έχουμε όλα στο χέρι. Μόλις αρχίζουμε και μεγαλώνουμε  πρέπει να μάθουμε να τρώμε μόνοι μας, να προσέχουμε τον εαυτό μας, να κάνουμε δουλειές στο σπίτι και στο δωμάτιό μας, που σημαίνει ότι δεν είμαστε τα αφεντικά που οι άλλοι λειτουργούν ως δούλοι έναντί μας, αλλά ισότιμοι άνθρωποι, που καλούμαστε να γίνουμε υπεύθυνοι για τον εαυτό μας και τη ζωή μας. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, η φράση που μας συνοδεύει. Κι αυτό είναι υγιές. Γιατί μόνο όταν δεν τα έχεις όλα, μπορείς να εκτιμάς και την ίδια στιγμή να αγαπάς αληθινά και ό,τι έχεις και αυτόν που σε βοήθησε να το αποκτήσεις, αλλά και τον εαυτό σου που παλεύει γι’ αυτό. 
Να μοιραζόμαστε: αγάπη είναι να μπορούμε να μοιραζόμαστε ό,τι μας δίνουνε, να μην το κρατάμε για τον εαυτό μας. Κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο. Ό,τι μοιραζόμαστε δείχνει την δυνατότητά μας να το χαιρόμαστε αληθινά, γιατί θέλουμε και οι άλλοι να χαρούν μαζί μας γι’ αυτό που έχουμε. Το να το κρατάμε μόνο για τον εαυτό μας είναι εγωισμός και δείχνει τελικά ότι δεν έχουμε την αγάπη ως το το πιο ουσιαστικό στοιχείο της ζωής μας.  Το να μοιράζεσαι δείχνει ότι μπορείς να πιστέψεις στο Θεό, γιατί Εκείνος πρώτος μοιράστηκε όχι αυτό που είχε, αλλά αυτό που είναι, με το να γίνει άνθρωπος. Μοιράστηκε τη θεότητά Του μαζί μας, χωρίς να χάσει ούτε ίχνος από αυτήν και την ίδια στιγμή μας έδωσε την ευκαιρία να γίνουμε κι εμείς θεοί κατά χάριν μαζί Του.
ώσπου κάτι τελειώνει: δεν είναι βέβαιο ότι οι άλλοι θα ανταποκρίνονται στην αγάπη μας. Ίσως πληγωθούμε στη ζωή και μπορεί και πολύ, γιατί οι άλλοι δεν είναι έτοιμοι να αποδεχθούν την αγάπη που τους προσφέρουμε. Ίσως κι εμείς να μην είμαστε έτοιμοι σε κάποιες περιπτώσεις να αποδεχθούμε την αγάπη που κι εκείνοι μας προσφέρουν, με αποτέλεσμα να τους πληγώνουμε με τη σειρά μας. Και το τέλος μιας σχέσης μέσα στη ζωή είναι. Αρκεί να μην αποκαρδιωνόμαστε και να νιώθουμε ότι εμείς πράξαμε αυτό που μπορούσαμε, δείξαμε την αγάπη που μπορούσαμε. Τότε η απάντηση είναι ότι συγχωρούμε και προχωρούμε.   
μάθαμε να ξεχνάμε και να μένουμε μόνοι: Η αγάπη κρύβει και μοναξιά πολλές φορές. Μέσα από τον τερματισμό των σχέσεων με τους άλλους, που μπορεί να έρχεται και προς όφελός μας, γιατί υπάρχουν σχέσεις, που μας κάνουν κακό, όταν δεν μας αφήνουν να βγάλουμε τον καλό μας εαυτό, όταν αμφισβητούμε και τους άλλους και εμάς, όταν δεν μπορούμε να νιώσουμε αληθινή χαρά. Η καλύτερη λύση είναι να ξεχνάμε και να προχωρούμε, ακόμη κι αν μείνουμε μόνοι.  
Μα η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει: καθώς ανεβαίνουμε, καθώς προχωρούμε, η καρδιά πονάει. Γιατί το κέντρο της αγάπης είναι η καρδιά. Η αγάπη είναι συναίσθημα, είναι σκέψη, είναι επιθυμία, είναι τρόπος ζωής, είναι τα πάντα στον άνθρωπο και η καρδιά είναι το κέντρο της ύπαρξης, άρα η αγάπη εκεί βρίσκεται. Θέλει όμως κόπο η αγάπη για να ωριμάσει. Και ο κόπος φέρνει πόνο, γιατί κάποτε ο άνθρωπος που αγαπά νιώθει την μοναξιά, ίσως και την προδοσία, αλλά σίγουρα ότι ο άλλος δεν είναι όπως τον θέλει, ίσως γιατί κι αυτός που αγαπά, δεν είναι όπως τον θέλει ο άλλος. Μόνο όμως έτσι ωριμάζουμε στην αγάπη. Μέσα στον κόπο, αλλά και στην ήττα, στην αποτυχία. Γι’ αυτό και χρειάζεται υπομονή στην αγάπη και όχι βιασύνη. Η αγάπη είναι άσκηση, θέλει προσοχή και να βλέπουμε τα λάθη μας. Και δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε απόλυτα τους άλλους, όπως δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε απόλυτα τον εαυτό μας. Μέσα από τις σχέσεις λοιπόν με τους άλλους ασκούμαστε στην υπομονή και στην προσφορά και στο να περιμένουμε όσο το δυνατόν λιγότερα από τους άλλους. 

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Οι Κλέφτες και οι Αρματολοί





                                Σχεδιάγραμμα μαθήματος








28η Οκτωβρίου - Η τελευταία Π.Α. εκατονταετία



  Γιάννης Ρίτσος   ΚΛΙΚ

            

Το ποίημα αυτό γράφτηκε το δεύτερο χρόνο της Γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα( Ιούλιος - Αύγουστος 1942).

  Κύριο θέμα του η δραματική εικόνα της επιστροφής των Ελλήνων στρατιωτών από το μέτωπο μετά το τέλος του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940.


28η Οκτωβρίου - Η μικρή Ελλάδα υψώνει τη φωνή της










Επεξεργασία - Κατανόηση


  1. Ποιος ο ρόλος του αφηγητή σ΄αυτό το θεατρικό έργο;
  2. Δώστε τίτλους στις τρεις σκηνές του κειμένου.
  3. Γνωρίζετε αντιστασιακές πράξεις του ελληνικού λαού μετά την κατάληψη της χώρας απ΄τους Γερμανούς;

Καλημέρα παιδιά !!!


Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

12. Διαιρέτες ενός αριθμού - Μ.Κ.Δ. αριθμών



Κάθε φυσικός αριθμός που διαιρεί έναν άλλο φυσικό αριθμό ονομάζεται διαιρέτης του.


Δύο ή περισσότεροι φυσικοί αριθμοί μπορούν να έχουν ίδιους(κοινούς) διαιρέτες. Ο μεγαλύτερος κοινός διαιρέτης ονομάζεται Μέγιστος Κοινός Διαιρέτης(Μ.Κ.Δ.)

Ένας εύκολος τρόπος για να βρούμε το Μ.Κ.Δ. είναι:
Παίρνουμε τον μικρότερο από τους δεδομένους αριθμούς. Βλέπουμε αν είναι διαιρέτης και όλων των άλλων. Αν τους διαιρεί, τότε είναι ο Μ.Κ.Δ.

Αν ο μικρότερος αριθμός δε διαιρεί ακριβώς όλους τους υπόλοιπους, τότε τον διαιρούμε με το 2. Όταν ο αριθμός που προκύπτει, διαιρεί όλους τους άλλους ακριβώς, είναι ο Μ.Κ.Δ. τους.

Αν δεν τους διαιρεί, διαιρούμε τον μικρότερο με το 3 κ.ο.κ.